Seçilmişlerin sessizliği

Demokrasi denilen sistem, aslında verilen sözlerin üzerine kuruludur. Seçim dönemlerinde meydan meydan dolaşanlar, kapı kapı gezenler, vatandaşın elini sıkıp “Gece gündüz telefonumuz açık” diyenler, makam koltuğuna oturduktan sonra bir anda ulaşılamaz hale geliyor. Seçilmişler de atanmışlar da nedense görev öncesinde halkın içinde, görev sonrasında ise duvarların arkasında yaşamayı tercih ediyor.
Seçim öncesinde vatandaşın ayağına kadar gelenler, seçimden sonra vatandaşın telefonuna bile cevap vermiyor. İnsan ister istemez soruyor: Seçimden önce halka bu kadar yakın olanlar, görev aldıktan sonra neden sessizliğe bürünüyor? Neden vatandaşın derdiyle ilgilenmek yerine telefonlara bakmamayı tercih ediyorlar?
Bu sessizlik aslında birçok gerçeği de ortaya koyuyor. Çünkü sorumluluk almak zordur. Verilen sözlerin hesabını vermek kolay değildir. Makama gelene kadar her türlü vaadi sıralayanlar, makamı elde ettikten sonra vatandaşın karşısına çıkmaktan çekiniyor. Telefonlara cevap vermemek, randevu vermemek, vatandaştan uzak durmak artık alışılmış bir yönetim anlayışına dönüşmüş durumda.
Yıllardır gazetecilik yapan biri olarak bu tabloyu defalarca gördüm. Göreve gelmeden önce gazetecileri arayan, destek isteyen, halkın sorunlarını çözeceğini söyleyen birçok isim; makam sahibi olduktan sonra ne gazeteciyi tanıyor ne de vatandaşı duyuyor. O gün verilen sözler unutuluyor, yerini büyük bir sessizlik alıyor.
Oysa halk verdiği oyu sadece bir kişiye değil, bir sorumluluğa verir. Vatandaşın beklentisi çok büyük makamlar değil; samimiyet, ulaşılabilirlik ve verilen sözlerin tutulmasıdır. İnsanlar artık gösterişli cümleler değil, karşılarında muhatap görmek istiyor.
Bugün toplumun en büyük sorunlarından biri de budur: Seçimden önce halkın içinde olanların, seçimden sonra halktan kopması. İşte bu yüzden vatandaşın güveni her geçen gün biraz daha azalıyor. Çünkü insanlar artık söylenenlere değil, yapılanlara bakıyor.
Unutulmamalıdır ki makamlar gelip geçicidir. Kalıcı olan ise halkın hafızasıdır. Bugün telefona cevap vermeyenler, yarın yeniden o halkın kapısını çalmak zorunda kalacaktır.