Susmak Bazen Kabullenmektir

Bazen susmak kabullenmektir.
GAP Gündemi Gazetesi yazarı Veysel Polat’ın “Suruç ölüm yolu” konusundaki feryadını çok iyi anlıyorum. Çünkü bu şehirde “kalan sağlamlar bizimdir” anlayışı hâkim oldukça, ölümler de kader gibi görülmeye devam edecektir.

Veysel Polat haykırıyor: “İnsan ölüyor!” diyor.
Haklı… Ama unuttuğu bir şey var: O yolun yapılacağı sözü verilmişti, hem de seçim döneminde. Dönemin Adalet Bakanı Bekir Bozdağ, “ölüm yolunu yapacağız” demişti.
Ama ne oldu?
Yol yapılmadı, insanlar ölmeye devam etti.

Burada asıl mesele şu:
Bekir Bozdağ’ı Şanlıurfa halkı mı seçti? Hayır.
Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan listeye yazdı, Urfalılar da “yedim kuzu kuzu” deyip oylarını verdiler.
Daha önce aynı tabloyu Faruk Çelik döneminde de görmedik mi?
Yani bu şehir, kendi iradesiyle değil, dışarıdan yazılan senaryolarla yönetilmeye alıştırıldı.

Urfa’ya atanan öğretmen, hemşire, polis bile buraya gelirken ağlıyor; giderken de ağlıyor.
“Urfa’ya gelen ağlar, giden ağlar” sözü boşuna çıkmadı.
O yüzden Sayın Polat, siz haykırıyorsunuz ama vatandaş sessiz. Çünkü bu sessizlik, bir kabullenmenin sessizliği.
Bu halk, kaderine razı olmuş gibi yaşıyor.

Bir gazeteci olarak siz çıkmışsınız, doğruyu söylüyorsunuz, haykırıyorsunuz.
Ama emin olun, bu şehirde çoğu insan sabah “ölüm yolunu” geçerken bile artık farkında değil yaşadığının. Çünkü bu şehirde insanlar doğarken bile ölmeyi kabullenmiş durumda.

Ve maalesef, burada en çok alkış alanlar da, aşiret düğünlerinde boy boy fotoğraf paylaşanlar, dolarların havada uçuştuğu geceleri yazanlar oluyor.
Siz ise kalkmış, halkın can güvenliğini, ölüm yolunu yazıyorsunuz.
Belki bu yüzden sesiniz yankı bulmuyor.

Ama bilin ki tarih, sesi çok çıkanları değil, doğruyu söyleyenleri yazar.

Tempo tempo, ya ya ya, şa şa şa...
Bekir Bozdağ çok yaşa,
Ama önce insanlar yaşasın,
Yollar yaşatsın.