Alkışa Oynanan Siyaset ve Geride Kalan Kadim Şehir

Ahin Güneş kaleme aldığı "Alkışa Oynanan Siyaset ve Geride Kalan Kadim Şehir" başlıklı yazısında, Şanlıurfa’nın yıllardır çözülmeyen yapısal sorunlarını ve siyasetin bu sorunlara yaklaşımını irdeliyor..

Son dönemde Urfa’nın farklı siyasi partilerine mensup milletvekillerini sosyal medya üzerinden izleyip gözlemlediğimde, ortaya çıkan tabloyu görmezden gelmek mümkün değil. Birbirlerine yönelik polemikler, ima dolu paylaşımlar ve karşılıklı göndermeler için sergilenen yüksek performans; ne yazık ki bu şehrin yıllardır biriken sorunları için gösterilemiyor. Aynı enerji, aynı hırs ve aynı görünürlük isteği Urfa’nın ortak meselelerinde buluşabilseydi, bugün bambaşka bir noktada olurduk.

Bu hâliyle izlenen manzara, siyasetten çok bir sahne sanatını andırıyor. Alkış almak için rol çalan oyuncular, metni yani şehrin gerçek sorunlarını ikinci plana itmiş durumda. Sosyal medyada kazanılan beğeniler, sahada karşılığı olmayan bir gösteriye dönüşüyor. Oysa Urfa’nın ihtiyacı güçlü replikler değil, güçlü sonuçlar.

Bu noktada durup şu soruyu sormak gerekiyor:
Binlerce yıllık bir geçmişe sahip olan Urfa, nasıl olur da il olma statüsü daha 30 yıl bile olmayan şehirlerin gerisinde kalır?

Bugün Türkiye’de, il olma statüsünü 1990’lı yılların ikinci yarısında kazanmış şehirler var. Tarihi Urfa’nın bir sokağının geçmişiyle bile kıyaslanamayacak kadar genç olan bu iller; eğitimde, sağlıkta, şehircilikte, sanayide ve ekonomik gelişmişlikte Urfa’nın önüne geçmiş durumda. Bu tabloyu ne coğrafya ne nüfus ne de potansiyel eksikliğiyle açıklamak mümkün. Asıl mesele, Urfa’nın kendi içinde ortak aklı bir türlü üretememesinde yatıyor.

Urfa’da farklı fikirlere, farklı siyasi görüşlere mensup olanlar, söz konusu şehir olduğunda aynı masaya oturup ortak refleks göstermeyi hiçbir zaman başaramadı. Siyaset, uzun yıllardır çözüm üretmek yerine ayrışmayı; güç birliği yapmak yerine bireysel pozisyon almayı tercih etti. Herkes kendi alanını korumaya çalıştı, fakat şehrin tamamını sahiplenen bir irade ortaya konulamadı. Bu tercihin bedelini ise yıllardır Urfa ödüyor.

Bu durumun yansımaları hayatın her alanında karşımıza çıkıyor.

Eğitimde; genç ve dinamik bir nüfus olmasına rağmen nitelikli eğitim sorunu hâlâ aşılabilmiş değil. Gençler, geleceklerini bu şehirde değil başka şehirlerde kurmanın yollarını arıyor. Sağlıkta; fiziki yatırımlar yapılsa da hekim açığı, randevu sorunları ve sevk zinciri kronikleşmiş durumda. Ekonomide; tarım, insan gücü ve lojistik potansiyele rağmen katma değer üretilemiyor, sanayi gelişemiyor, işsizlik kalıcı hâle geliyor. İmar ve şehircilikte ise plansız büyüme, kimliksiz yapılar ve günü kurtaran projeler kentin dokusunu zorluyor.

Bu parçalı yapı sadece yönetimde değil, toplumsal ilişkilerde de kendini hissettiriyor. Ortak sevinçlerde birleşemeyen, ortak kayıplarda kenetlenemeyen bir şehir algısı oluşuyor. Herkes kendi doğrusunu savunuyor ama şehrin ortak geleceğini önceleyen güçlü bir birliktelik sergilenemiyor.

Oysa çözüm zor değil; sadece samimiyet, cesaret ve ortak irade gerektiriyor.

Urfa’nın farklı siyasi partilere mensup milletvekilleri, yerel yöneticileri, sivil toplum kuruluşları ve kanaat önderleri; eğitim, sağlık, tarım, sanayi ve imar gibi temel başlıklarda parti kimliklerini bir kenara bırakmak zorundadır. Bu alanlar siyaset üstü kabul edilmeden, bu şehir yerinde saymaya devam eder.

Urfa’nın ihtiyacı sosyal medyada alkış toplayan cümleler değil; Ankara’da karşılığı olan dosyalar, sahada karşılığı olan projelerdir. Birlikte düşünebilen, birlikte imza atabilen ve birlikte sorumluluk alabilen bir şehir iradesi olmadan, binlerce yıllık geçmiş yalnızca bir övünç cümlesi olarak kalır.

Aksi hâlde bu geri kalmışlık bir kader değil, bilinçli ya da bilinçsiz tercihler zincirinin sonucudur. Ve tercihler değişmedikçe sonuçların değişmesini beklemek de gerçekçi değildir.

Hayatı, doğruları, ülkesini;
bir mozaik olan bu coğrafyayı ve bütün renkleri içinde barındıran ender şehirlerden biri olan Urfa’yı yürekten seven herkese saygıyla.