Kırk Yıldır Bu Mesleğin İçindeyim… Ama İlk Kez Midem Bulanıyor.

Bir insan, ömrünü verdiği işte kırk yıl sonra “miden bulanıyor” der mi?
Ben demeye başladım. Özellikle son 20 gündür şehrimde yaşananlar, bende bu mide bulantısını oluşturdu.

Son yirmi gündür Şanlıurfa’da yaşananlar, bir gazetecinin bile kaldırmakta zorlanacağı türden.
14-15 yaşındaki bir çocuğa makatından kompresörle hava basılarak yapılan işkence sonucu hayatını kaybetmesi…
Cadde ortasında birbirine kurşun sıkan gençler; o gençlerden birinin hayatını kaybetmesi, diğerinin ise ağır yaralı hâlde hastanede yaşam mücadelesi vermesi…
Bir iş yerinin alacak-verecek yüzünden taranması ve masum insanların yaralanması…
Bir başka iş yerinin, haraç istendiği iddiasıyla silahla basılması ve sahibinin ağır yaralanması…
Sokakta yapılan bir düğünde, arabasını park edemediği için etrafa rastgele ateş açıp genç bir kızın ölümüne sebep olan insanlar…

Ve daha niceleri…
Her gün bir yenisi ekleniyor.

Biz ne zaman birbirimizin canını bu kadar değersiz gördük?
Biz ne zaman silahı, öfkeyi ve şiddeti bu kadar normalleştirdik?
Biz ne zaman vicdanı, aklı ve adaleti bu kadar geride bıraktık?

Midem bulanıyor… Çünkü nereye gittiğimizi bilmiyorum.
Ama bildiğim bir şey var:

Bir toplumun çürümesi, sokakta sıkılan kurşunlarla başlamaz.
Önce iyilerin susmasıyla başlar…
Sonra da adaleti sağlamakla yükümlü olanların bazılarının fevri ve kasti yetersizliğiyle büyür.

İnsanların canı bu kadar değersiz hâle gelmişse, mesele sadece suçluların cesareti değildir;
hak edenin hak ettiği karşılığı alamadığı bir düzendir.
Ve bu düzen sürdükçe, bu şehir de bu ülke de yara almaya devam eder.

Hayatı, doğruları, Urfa’yı ve barış ile huzur içinde bir yaşamı arzulayıp bunun için mücadele edenlere saygıyla…