Bir Cumhuriyet Hocası: Prof. Dr. Sadettin Gürsüz’ün Ardından

40 yıl…
Tam 40 yılını Şanlıurfa Harran Üniversitesi Ziraat Fakültesi’ne adamış bir bilim insanından, Prof. Dr. Sadettin Gürsüz’den söz ediyorum.
Ziraat Fakültesi’nden mezun olan Urfalı her mühendis onu tanır, öğrencisi olmaktan gurur duyar.

1994 yılında dönemin Harran Üniversitesi Rektörü Sayın Servet Armağan, hocayı çağırarak “Bu okulu sen açacaksın” dedi.
Ve o da hiç düşünmeden görevi kabul etti.
O dönemin Siverek Belediye Başkanı Hasan Çelebi de elinden gelen her desteği sağladı.
İşte böyle doğdu Siverek Meslek Yüksekokulu.

Prof. Dr. Gürsüz yalnızca bir akademisyen değildi; Türkiye’de bağcılık üzerine bilgi sahibi olan dokuz uzmandan biriydi.
Ayrıca Atatürkçü Düşünce Derneği’nin Şanlıurfa Şube Başkanlığını yürütüyordu.
Bilgisiyle, cesaretiyle ve duruşuyla tanınan bir Cumhuriyet hocasıydı.

Bir gün, dönemin Emniyet Müdürü Mustafa Bağrıyanık, hocayı çağırarak “Şanlıurfa’da başında bulunduğun oluşumdan rahatsızlık var” demişti.
Sadettin Hoca gülümseyip, “Ben kimseden korkmam; bilimin ve Cumhuriyet’in yolundayım,” demekle yetindi.
Çünkü o, hem öğrencisini hem memleketini tanıyan, aşiretinden, köyünden gelen çocukları bile ismen bilen bir insandı.

Peki sonra ne oldu?
Bugün Harran Üniversitesi Rektörü Sayın Güllüoğlu’na sormak istiyorum:
Bu kadar kıymetli bir hocayı hangi gerekçeyle emekli ettiniz?
Türkiye’nin en iyi bağ uzmanı olduğu için mi?
Atatürkçü Düşünce Derneği başkanı olduğu için mi?
Yoksa Servet Armağan gibi bir rektörün takdirini kazandığı için mi?
Yoksa Cumhuriyet Halk Partisi’ne yakın durduğu için mi?

Evet, Sayın Mahmut Tanal…
Siz Atatürkçü bir milletvekilisiniz; bu tür konularda sesiniz gür çıkar.
Kamuoyunu bilgilendirmenizi isterim.
Çünkü biz, Şanlıurfa olarak, bir Cumhuriyet hocasına sahip çıkamadık.
Bundan hepimiz utanmalıyız.

Ziraat mühendisleri, CHP’de görev yapan il başkanları, milletvekilleri…
Hepsi bir zamanlar Sadettin Hoca’nın öğrencisiydi.
Ama Servet Armağan kadar hiçbiri onun arkasında duramadı.

Bir hoca düşünün; bilimiyle öne çıkan, emeğiyle Siverek’te yüksekokul açan, Cumhuriyet ilkeleriyle yol alan bir insan.
Ve bir gün sessizce, alkışsız, teşekkürsüz, yalnızca bir yazıyla emekli edilen bir hoca…

Bu satırlar, hem bir vefa borcu hem de bir vicdan muhasebesidir.
Biz bu şehirde nice değerleri yitirdik.
Ama en çok da vefayı kaybettik.