Şanlıurfa Neden Bürokrat Yetiştiremiyor?

Çünkü Şehir Yeteneklerini Siyasetin Çürümüş Çarkına Kurban Ediyor**

Şanlıurfa bugün bürokrat yetiştiremiyorsa bunun tek sebebi vardır:
Siyasi düzenin çürümüşlüğü, ahlaki tükenişi ve liyakate düşman olan kadroların şehri felç etmesi.

Bu şehirde yetenek var, bilgi var, devlet tecrübesi var…
Ama bunların hepsini boğan bir de “siyasi bataklık” var.

Bir Ekolün Çöküşü:

Yerleri Dolmayan Bürokratlar**

Eskiden Şanlıurfa’nın devlet yönetiminde ağırlığı vardı. Ankara’da bir Urfalının sözü karşılık bulurdu.
Bugün? Birkaç tane “tesadüfen yükselmiş” isim dışında çorak bir tablo…

Merhum Selçuk Polat – Başbakanlık müsteşarıydı. Şimdi? Bu şehirde onun ayarında bir isim bırakın yetiştirmeyi, hayalini bile kuramıyoruz.

Nurettin Yardımcı, Mehmet Nuri Aslan, Mehmet Kumlu, Tahsin Kaplan, Sırrı Karahan…
Bunların hepsi Urfa’nın altın çağından kalan devlet aklıydı.
Bugün bu ölçekte bir bürokrat çıkmıyorsa, sebebi açık: Siyasi kadrolar bu şehirde akıllı, yetenekli, vizyoner kim varsa sistemli biçimde dışlıyor.
Yeni Kuşağın Önü Bilinçli Olarak Kesiliyor

Bugün şehirde öne çıkma potansiyeli olan birkaç isim vardı:
Habib Aslan, Vedat Doğar, Emin İzol…
Bu üçlüden geriye yalnızca Emin İzol kaldı.

Diğerleri ya küstürüldü, ya kenara itildi, ya da Urfa siyasetine çöreklenmiş çıkar şebekelerinin hışmına uğradı.

Bu tablo bile Urfa siyasetinin nasıl bir liyakat katili olduğunu anlamak için yeter.

Siyasi Ahlaksızlık: Şehrin En Büyük Düşmanı

Bugün Şanlıurfa’nın bürokrat üretememesinin temel nedeni, açık ve nettir:

Bu şehirde siyaset “ahlaksızlık” seviyesine düşmüştür.

Liyakat değil, yakınlık belirliyor.

Bilgi değil, biat ödüllendiriliyor.

Yetkinlik değil, çıkar ilişkileri tercih ediliyor.

Şehre hizmet edecek insanlar dışlanıyor.

Koltuk, kabiliyete değil, kayıtsız şartsız sadakate veriliyor.
Sonuç?
Ankara’da Urfa’nın hiçbir ağırlığı kalmadı.

Böylesi bir politik yozlaşmanın olduğu yerde zaten bürokrat yetişmez, yetişse de yaşatılmaz.

Potansiyel mi? Urfa’da Eksik Olan Tek Şey Siyasetçilerin Ahlakı

Bu şehirde devlet yönetiminde parlayabilecek onlarca isim vardı:

Abdülkadir Açar 

Mustafa Karacabey 

Rüstem Coşkun

Rahmetli Nevin Güllüoğlu

Mehmet ve Mehmet Emin Karahan
Bu insanlar Ankara’da genel müdürlük, müsteşarlık seviyesinde görev alabilecek kapasitedeydi.
Ama ne oldu?
Yetersiz milletvekilleri, kendi koltuklarını korumak için bu insanları yıllarca görmezden geldi.

Urfa’da siyasetçinin vizyonu düşük olunca, şehir de onun kaderine mahkûm oluyor.

Eşref Fakıbaba: Sisteme Meydan Okuyan Tek Örnek

Bu çürümenin içinde bir istisna vardı: Eşref Fakıbaba.
Belediye başkanlığında liyakati gözetti, torpile boyun eğmedi, işi ehline verdi.
Bu yüzden sevilmedi, çünkü birilerinin düzenini bozdu.

Bugün o düzen yeniden işbaşında.

Kültürel Kadrolarda İstikrar Vardı – Ta Ki Siyaset Oraya da Çökene Kadar

Mehmet Avni Öz, Feyzullah Huzurlu, Habib Aslan gibi kültür insanlarının keşfedilip değerlendirilmesi sayesinde şehir kültürel anlamda verim alıyordu.

Gülsüm Hanım’ın Vedat Doğar’ı genel müdürlük seviyesine taşımaya ikna etmesi, yıllardır yapılmayan en akıllı hamlelerden biriydi.

Ama ne oldu?
Siyasi hesaplar yine devreye girdi.

**Gürpınar Şanstı Ama…

İki Yanlış Hamle Her Şeyi Gölgede Bıraktı**

Kasım Gürpınar’ın büyükşehir belediye başkanı olması Urfa için bir fırsattı.
Fakat Vedat Doğar ve Habib Aslan’ın görevlerinden ayrılması, kamuoyunda Gürpınar’ın hanesine yazılmış ağır bir eksi oldu.

Bu şehir, kendi değerlerini koruyamazsa, hiçbir yere varamaz.